Se muestran los artículos pertenecientes a Diciembre de 2007.
Resumen
- 10/12/2007 21:46 - Últimos días, últimos trabajos
- 15/12/2007 22:00 - DIONISO
- 16/12/2007 12:03 - Oda a Afrodita
- 16/12/2007 12:06 - Sobre la Oda a Afrodita y los traductores traidores
- 16/12/2007 12:32 - Oda a Afrodita, 3ª versión
- 20/12/2007 17:21 - ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
10/12/2007
Últimos días, últimos trabajos

Os recuerdo, eso sí con todo cariño, que el día 12 será el último en que aceptaré trabajos de Referentes Clásicos. Ese mismo día se acabará el plazo para publicar vuestras creaciones en el cuaderno de bitácora (me gusta más que blog, es más largo pero yo no tengo prisa). Haber publicado un artículo o comentar los de los compañeros subirá la nota de la evaluación (y no haberlo hecho la bajará). A partir de ese día cambiaremos de tema y daremos la bienvenida a otro elemento, todavía más peligroso que Prometeo, que también nos trajo a los mortales un agradable regalo.
Como ya se aproximan inexorables la fiestas del nacimiento de Mitra, os ilustro este artículo con una hermosa imagen de la roca nevada del Cáucaso en la que el amigo de los hombres padeció su injusto tormento. ¿Que cómo sé que fue esa y no otra? Porque vengo de muy lejos y estuve allí.Quien averigüe el nombre de esta montaña tendrá un positivo.
Salud a todos y suerte en los exámenes que os quedan. Espero que os salgan mejor que el de Griego...
15/12/2007
DIONISO

Aprovechando que comienza la etapa de Dioniso, me pregunto qué sentiría el dios del vino amante de la paz, qué necesitaría, porque por mucho poder....
El séptimo sello de un cielo
se abre a lo desconocido...
Una mirada vacía,
una palabra sin voz
una voz sin sonido.
Un cuerpo desnudo
yace sobre una nube
y tan solo para sobrevivir
un abrazo...
Si llueve
caerá al vacío.
Una nube se ha deshecho...
Νίκη
16/12/2007
Oda a Afrodita

Queridos lectores, como cierre del plazo a los trabajos de Referentes Clásicos, he querido acabar este denso trimestre publicando el poema que más me ha marcado en mi vida privada.
Sappho
¡Tú que te sientas en trono resplandeciente,
inmortal Afrodita!
¡Hija de Zeus, sabia en las artes de amor, te suplico,
augusta diosa, no consientas que, en el dolor,
perezca mi alma!
Desciende a mis plegarias, como viniste otra vez,
dejando el palacio paterno, en tu carro de áureos atalajes.
Tus lindos gorriones te bajaron desde el cielo,
a través de los aires agitados por el precipitado batir de sus alas.
Una vez junto a mí, ¡oh diosa!, sonrientes tus labios inmortales,
preguntaste por qué te llamaba, qué pena tenía,
qué nuevo deseo agitaba mi pecho,
y a quién pretendía sujetar con los lazos de mi amor.
Safo, me dijiste, ¿quién se atreve a injuriarte?
Si te rehuye, pronto te ha de buscar;
si rehúsa tus obsequios, pronto te los ofrecerá él mismo.
Si ahora no te ama, te amará hasta cuando no lo desees.
¡Ven a mí ahora también, líbrame de mis crueles tormentos!
¡Cumple los deseos de mi corazón, no me rehuses tu
ayuda todopoderosa!
Espero que disfrutéis de las vacaciones.
Sobre la Oda a Afrodita y los traductores traidores

Cuando Sappho (la nuestra) publicó el artículo que veis debajo con la Oda a Afrodita, no me gustó nada la traducción que utilizaba, hallada por ella en internet, y lo retiré provisionalmente con la idea de, cuando tuviera tiempo, buscar otra versión más correcta y volver a publicarlo. Sin embargo, lo he dejado como estaba porque creo que puede ser un ejemplo muy útil de lo que os explicaba el otro día en clase de griego sobre la imposibilidad y la inutilidad de traducir cualquier texto, menos aún un texto clásico, y no digamos ya un texto poético. Lo ideal sería comprenderlo y disfrutarlo sin más en su lengua original. Sappho (la nuestra) decía que a ella no le sonaba mal, y es cierto, se trata de una versión probablemente decimonónica, con un cierto cuidado en el ritmo de las frases y sólo moderadamente irrespetuosa con el contenido del poema original, salvo en un aspecto importante, que me extraña que a Sappho (la nuestra) le haya pasado desapercibido: en esa traducción el amante de Safo es un hombre (si rehúsa tus obsequios, pronto te los ofrecerá él mismo, v.16), mientras que en el original, no hay duda alguna de que se trata de una mujer (ταχέως φιλήσει κωὐκ ἐθέλοισα, v. 24)... Curiosamente, tampoco han advertido esta circunstancia las responsables de las numerosas páginas y blogs de lesbianismo militante que reproducen esta misma traducción, al parecer sin haberla leído ni entendido (¡cuánta razón tiene el informe PISA!). Para que contrastéis lo diferentes que pueden llegar a ser dos versiones de un mismo poema griego os transcribo aquí la traducción de la Oda a Afrodita publicada por Aurora Luque (Safo. Poemas y testimonios, Ed. El acantilado, Barcelona 2004), poeta estimable ella misma y helenista de reconocido prestigio. En el siguiente artículo os pondré la excelente traducción de mi maestro Agustín García Calvo, hecha también por un poeta y desde el máximo rigor filológico, para que podáis compararla con las otras dos.
Inmortal Afrodita de polícromo trono,
hija de Zeus que enredas con astucias, te imploro,
no domines con penas y torturas,
soberana, mi pecho;
mas ven aquí, si es que otras veces antes,
cuando llegó a tu oído mi voz desde lo lejos,
te pusiste a escuchar y, dejando la casa
de tu padre, viniste,
uncido el carro de oro. Veloces te traían
los hermosos gorriones hacia la tierra oscura
con un fuerte batir de alas desde el cielo,
atravesando el éter:
de inmediato llegaron. Tú, feliz,
con la sonrisa abierta en tu rostro inmortal,
preguntabas qué sufro nuevamente, y por qué
nuevamente te invoco
y qué anhelo ante todo alcanzar en mi pecho
enloquecido: ¿A quién seduzco ahora
y llevo a tu pasión? ¿quién es, oh Safo,
la que te perjudica?
Porque si hoy te rehuye, pronto habrá de buscarte;
si regalos no acepta, en cambio los dará,
y si no siente amor, pronto tendrá que amarte
aunque no quiera ella.
Ven a mí también hoy, líbrame de desvelos
rigurosos y todo cuanto anhela
mi corazón cumplir, cúmplelo y sé tú misma
mi aliada en esta lucha.
Oda a Afrodita, 3ª versión
Aquí tenéis una tercera versión del poema de Safo, la de Agustín García Calvo. Podéis votar cuál de las tres os gusta más, pero para poder juzgar con criterio es imprescindible que las leáis en voz alta (sobre todo tú, Euménide).
Afrodita, tú, galipinta siempreviva,
enredadora celeste, atiende:
ya no más de ansia y pesar, señora, aflijas
mi alma,
no, mas ven aquí, si mi queja lejos
otra vez oíste, y me la escuchabas,
y dejando al Padre en su gran morada
de oro viniste,
tras uncir tu carro: y tiraban lindos
gorriones presto a la negra tierra,
vivo aleteando en el alto aire
desde los cielos.
Pronto así llegaron; y tú, bendita,
de tu faz divina me sonreías
preguntando a ver qué tenía, a ver a
qué te llamaba,
qué es lo que más quiero en mi alma, loca,
que me pase: «¿A quién quieres tú que traiga
dios Encanto a tus amoríos? ¿Quién, Safó,
te da penas?
Que, si huyó de ti, seguirá bien pronto;
si los rechazó, te dará regalos;
y si no te amó, te amará bien pronto, aunque
ella no quiera».
Ven también ahora, y de amargas cuitas
líbrame, y todo eso que ansía el alma
ver cumplido, cúmplemelo, y tú misma
sé mi aliada.
20/12/2007
ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
Atención, muchachos: este es el nuevo trabajo común para Referentes Clásicos y Griego: id preparando la coreografía, aprendeos la canción y traducid el texto... Ah, y ¡FELIZ NAVIDAD!
Τρίγωνα, κάλαντα σκόρπισαν παντού
κάθε σπίτι μια φωλιά του μικρού Χριστού, Ει
Τρίγωνα, κάλαντα μες τη γειτονιά
ήρθαν τα Χριστούγεννα και η πρωτοχρονιά
Άστρο φωτεινό θα βγει γιορτινό
μήνυμα θα φέρει απ’ τον ουρανό
Μες τη σιγαλιά ανοίγει η αγκαλιά
κι έκανε η αγάπη την καρδιά φωλιά
Τρίγωνα, κάλαντα σκόρπισαν παντού
κάθε σπίτι μια φωλιά του μικρού Χριστού, Ει
Τρίγωνα, κάλαντα μες τη γειτονιά
ήρθαν τα Χριστούγεννα και η πρωτοχρονιά
Post data: si os aburrís estas vacaciones podéis visitar estas páginas de algunos colegas míos de los que tenemos mucho que aprender:
http://sogradargos.blogspot.com/
http://musaislocker.blogspot.com/
http://voxgraeca.blogspot.com/

